سلام؛شده ۲۱مرداد ۱۳۹۶ومن باز اینجام. فکرشوکه میکنم میبینم پررو ام که بااینکه میدونم صفحه ای رو مینویسم که مخاطبی نداره اما هنوز دارم مینویسم.اما این صفحه تنها چیزیه که از سالهای دور تا الان برام مونده.وقتی حس میکنی دیگه تمومشدی،وقتی تموممیشی وهنوز باور نکردی و وقتی زمان میگذره وتموممیشی وباور می

سلام. مثل همیشه سلام میکنم در حالی که هیچکس اینجا نیست.باخودم حرف میزنم و دلم خوشه دلمو خالی کردم.بازم یه روز دیگه میرسه و کلی اتفاق تو راهه.کلی اتفاق تکراری و کلی هم اتفاق تازه.آماده شدم وخودمو رسوندم سر کارم.پشت میزم میشینم و شروع میکنم.بسم الله ... وقتی به دیروز وماجراهاش فک میکنم،یا دیروز که به

اونموقس که میبینی برای همین متن که امروز خونده نمیشه یه کامنت گذاشتی!صبر کن!فقط صبر کن! دارم زیر بار سنگین قضاوتاشون له میشم.چی شده؟!چرا فک میکنن و نتیجه منفیه؟چرا امروز باورم ندارن؟فردا بهرحال خواهد رسید وقبل از شما(امروز)من به تجربه ی پشیمانی دست پیدا کردم.وشماهم پشیمان خواهید شد.من بد کردم!به خود